Een spetterend, geweldig nieuwjaar toegewenst!!

Hebben we jullie eigenlijk al een gelukkig nieuwjaar gewenst? Op de blog in ieder geval niet, vandaar bij deze een nieuwjaars-groet! :-)

December en Januari zijn twee intense maanden geweest, met veel drukte en veel bijzondere momenten, vandaar hier weer eens een update op onze blog.

"Hoe ben je een goede christen?"

Een jonge dame uit de jongere groep stelt me deze vraag. Ze kwam laatst naar me toe om te vragen of ze eens in de week met mij samen mocht komen om samen God beter te leren kennen. Dat was onwijs bijzonder, want toen we voor het eerst de kerk in kwamen een tijd daarvoor zei ik tegen Miguel dat ik geloofde dat God me datzelfde meisje aanwees om simpelweg van te houden, en dat er iets bijzonders in haar is. Ik had haar daarna niet veel gesproken, maar blijkbaar had ook zei de gedachten om zich in contact met mij te brengen. Soms kan je niet overal ja op zeggen, maar ik wist dat dit van God was. 

Na elkaar een paar keer gezien te hebben kwam ze met de vraag "Hoe ben je een goede christen?". Interessant dacht ik. Waar komt die vraag vandaan? (Dit is trouwens maar 1 simpele vraag van haar, ze zit vol vragen.) Ik moet zeggen dat het mij liet nadenken. Waarom willen we altijd de beste christen zijn? Onze conclusie in dit alles was. Een goede christen is, degene die durft toe te geven dat we niet alles weten, niet alles kennen en niet alles zijn, maar simpelweg Jezus nodig hebben en het om Hem gaat. Daarnaast kwamen we tot de conclusie dat we natuurlijk allemaal zondaars zijn, maar een mens dat met God leeft probeert om toe te geven wanneer we fout zitten. Dat betekend niet dat we het allemaal doen zoals we zeggen, maar dat is ons doel.

Ze is een bijzonder mens, middenin een zoektocht, maar ik weet: God heeft een plan met haar leven!

Leuke kerstmaanden

Ook de maand december was een bijzondere maand, vol activiteiten. Het meisje dat in Casa Adalia woont begint zich stukje bij beetje aan te passen, we leren onwijs veel, hebben onze aanvaringen gehad, maar daardoor is de band gegroeid. Ze is sterk, bijzonder en ontzettend inteligent. Ze is deel van de jognerengroep in de kerk waar we verantwoordelijk voor zijn. Mooi om te zien hoe ze zich mixt en simpelweg een normale tiener is.

Gedurende de kerst hebben we met de jongeren dans en drama stukjes gedaan in de kerk, eten uitgedeeld aan mannen op straat en de groep is dicht naar elkaar toegegroeid. Een jongen op straat begon met een aantal van de jongeren te praten. Hij vroeg waarom we eten aan het uitdelen waren. De jongeren vertelde hem over God, zijn liefde en dat alles op hun manier. We hebben een paar jongens in de groep die zelf op de een of andere manier connectie hebben met straatbendes en daardoor zich goed konden indetificeren met de jongens waarmee ze in gesprek waren gegaan. De jongen op straat zei tegen de jongeren van de kerk, dat hij ook met God wilt leven, dat hij steeds van alles aan God vraagt, maar het lastig vindt, hij denkt dat God hem niet wilt met z'n drank en geweld problemen. Het was bijzonder om te zien hoe de jongeren een getuigen waren van wat God in hun levens aan het doen is en de jongen hebben we niet meer gezien, maar weten dat God ook hem een knipoogje heeft gegeven.

'Ik voel me vies'

Even was ik in gesprek met een jonge meid in een opvanghuis. Ze zat daar op een poef met tranen in haar ogen. Ik vroeg haar wat er was. 'Ik moet gewoon even denken aan alles voordat ik hier terecht kwam' was haar antwoord. 'Ik ben blij en dankbaar dat ik weg ben uit de situatie. voor maanden zat ik opgesloten in een bordeel, ik kon m'n ouders niet bellen, m'n 2 pooiers mishandelden me en ik wist niet wat ik moest doen. Tot op een dag, ik besloot de kans te nemen om te ontsnappen, en toen ik  buiten stond, stonden precies m'n ouders met de politie op me te wachten. Zo bizar en toevallig!' 

Wow, toen ze dit vertelde wist ik; God was met haar, dat was niet toevallig dat precies toen haar ouders en politie de reddings actie zouden gaan starten.

Maar opnieuw kreeg ze tranen in haar ogen toen ze zei: 'Ik kan dit nooit meer terug draaien, ik voel me vies van al die mannen en alles wat ik gedaan heb.' 

Ik realiseerde me dat de pijn en schaamte diep van binnen zit. Maar ook weet ik dat God zelfs puurheid terug kan geven aan een mens dat zich terug keert naar God toe. Dat is mijn gebed voor deze mooie jonge meid. Ik besef me dat ze door een lang proces van genezing zal moeten gaan, maar dat niets onmogelijk is voor God!

Bezoek van onze leiders

Ook Barth en Mathilde waren hier in Januari op werkbezoek. We hebben trainingen gevolgd, tijd samen doorgebracht en laten zien hoe alle projecten gaan. Het was gezellig en goed om ze hier te hebben.

Ook willen we onze lieve Silvana en Dennys (een stel van de jongerengroep) feliciteren met de geboorte van hun mooie dochtertje

Als een hert!

Mij gaat door merg en been de hoon van m'n belagers,

want ze zeggen heel de dag: 'Waar is dan je God?'

Wat ben je bedroefd, mijn ziel, en onrustig in mij.

Vestig je hoop op God, eens zal ik hem weer loven, mijn God die mij ziet en redt!

psalm 42:11-12

Als de duivel je aan je verleden herinnert, herinner hem dan aan de toekomst!

Jaren lang vroeg ik Hem om te laten zien of Hij bestond of niet en om me uit deze 'hel' te halen waar ik leefde. Ik zag zijn hand niet, ook niet na mijn gebed. Jaren van mishandel, misbruik, verkrachtingen en vernederingen. Als er een God bestond, was dit dan wie het was? 

Een vraag die ons vaak gesteld is. Wie is die God? Deze vraag horen we niet alleen terug in de levens van de meiden, maar ook vrienden, kennissen, onbekenden, simpelweg mensen die God niet hebben gezien in hun leven. Helemaal geen gekke vraag. En vaak hebben we als christenen hier maar half antwoord op. Maar mijn gedachte dwaalt vaak af naar de versen in psalm 42. Een psalm die ik niet snel vergeet. Maar simpelweg zo reëel. Niet altijd voelen we ons vrolijk, dichtbij God of snappen we wat er in onze harten gebeurd. En toch moedigd de psalmist ten middel van zijn 'donkere tijden' zijn eigen ziel aan om hoop te houden, om niet op te geven en vooral om God te loven de God die hem ziet en redt. Dat is dan ook ons gebed voor de meiden. Ze mogen best verdrietig zijn, ze mogen best balen en even in de knoop zitten. Maar we staan niet toe dat ze hoop verliezen, want ze zijn gered en God heeft hen gezien!

En momenten dat ze terug denken aan de 'hel' waar zij doorheen moesten gaan, dat ze zich vooral mogen herinneren dat er iets moois voor hen ligt!

(dit zijn niet de meiden waar wij mee werken)

'Ooit hoop ik mijn verhaal te vertellen'

De woorden van een jonge moeder, ontsnapt uit het leven in bordelen. Er was een team die een korte zendingsreis heeft gedaan in Ecuador, met hen zijn we een paar dagen weggeweest, ook was een van de meiden en haar dochtertje erbij. Gedurende deze dagen had ze veel levensverhalen van anderen gehoord. Van een aantal jongens uit Casa Gabriel, een meid uit het amerikaanse team die zelf misbruikt was en nog wat anderen. Allemaal vertelde ze ook over hoe God hun negatieve leven tot iets positiefs had gemaakt, hoe ze nu hoop hadden voor een toekomst en dat het niet makkelijk was, maar ze uiteindelijk 'gered' zijn uit hun opgesloten leventjes. 

S'avonds lag ik samen met Janoah in bed terwijl zei wat zat te spelen met haar telefoon op een ander bed. Haar dochtertje liep ergens buiten met de jongens te spelen die ondertussen gezellig met de gitaar wat muziek zaten te maken.

Opeens zei ze me: 'Desi, ik hoop dat ik ook ooit mijn verhaal zal kunnen vertellen, dat er een dag is waarop ik me niet schaam en waarop mijn verhaal een verschil kan maken en hoop kan geven aan anderen. Ik hoop dat God ook mijn leven echt zal veranderen.'

Ik was stil van deze woorden. Het leek alsof het haar niks kon schelen wat sommigen vertelden over hun levens, maar van binnen had het toch echt iets met haar gedaan.

Dat moment was een van mijn hoogtepunten van de laatste periode. Helaas is ze terug gegaan naar haar stad om daar 'te gaan trouwen' met een 'vriendje'. Dat was lastig voor ons om te zien dat het goed ging en ze toch weer een minder positieve weg kiest. Maar het is alsof ik in mijn hard weet dat het er niet om gaat of ze bij ons is of niet, want God is bij haar, en ik geloof oprecht dat God haar verhaal ooit ten goede gaat gebruiken en dat Hij bij haar is waar ze nu is.

Veranderingen

Er zijn veranderingen in het eerste opvanghuis waar meiden naartoe gebracht worden gelijk nadat ze uit bordelen en van de straat gehaald worden. Helaas door veranderingen in de overheid is dat huis gesloten. Dit betekend dat er op het moment niet een heel professioneel programma is voor de meiden waar ze direct nadat ze gered zijn naartoe kunnen gaan.

We hebben afgelopen week voor het laatst een programma met de meiden daar gedraaid. Het was gezellig, we hebben veel glimlachen mee in ons hart nemen. Aan het einde van het programma waren er een aantal die ons iets meegaven. 

Zo was een van de meiden (13 jaar oud), toen ze daar binnenkwam heel schuw en verlegen (je kon aan het begin niet veel goed doen bij haar). Nu sprak ze vol liefde en zelfvertrouwen uit dat ze dankbaar was voor haar periode daar.

Een andere jonge meid zei dat ze had geleerd om van haarzelf te houden, dat ze haar moeder meer wilde respecteren en dat ze ontdekt had dat er een God is die van haar houdt en waar ze mee mag en kan praten.

Weer een ander die zwanger is, is al sinds haar zwangerschap erg depressief en verdrietig. Ze wilde nooit dat we dichtbij kwamen of vroegen hoe het met haar ging. Ik vroeg bij vertrek of ik haar toch een knuffel mocht geven. Ze lachte en gaf me een knuffel, ze zei dat ze het stiekem best gezellig vond met ons en dat ze hoopt dat ze ons kan laten weten als haar baby'tje geboren is.

Dit zijn maar een paar positieve verhalen, maar iets dat ons bevestigd dat ookal zien we niet altijd gelijk resultaat van al het werk, diep van binnen is er zeker een verandering te ontdekken in de harten van deze mooi diamantjes :-).

De laatste dag in dit huis werd een van de teamleden van ons team gebeld. Wat verassend, het was een van de meiden die spoorloos was. Ze zit nu in een ander opvanghuis en had ons aangeraden bij het personeel. We werden dus wonderbaarlijk uitgenodigd om daar programma's te starten, precies de laatste dag van onze programma's in het andere huis. Dit zien we echt als een oplossing van God. Toen we het huis gingen bezoeken om te kijken wat we er kunnen doen, stond opeens een van de meiden die we ook al eerder kenden daar ook haar sokken buiten te wassen. Ze zit daar ook totdat er een andere mogelijkheid voor haar is gevonden.

(een kunstwerk door de meiden gemaakt)

EsperanzArt

Moederdag, ik geloof dat het enigste om dank te bewijzen aan mijn moeder was dat ik een kort telefoontje heb gepleegd. Ik hou van haar en dat wilde ik door mijn telefoontje even laten weten. Maar twee van de meiden (een tweeling) die sieraden maakt gingen een stapje verder. Ze zaten met ons aan tafel aan de sieraden te werken, terwijl we zoals gewoonlijk gezellig kletsen. Opeens vertelden ze ons dat ze voor moederdag een wasmachine hadden gekocht van het geld dat ze met de sieraden verdienen. Dit betekend dat ze ongeveer 6 maanden de tijd hebben om de wasmachine af te betalen. Alles wat ze verdienen gaat naar dit mega cadeau voor hun lieve, grappige moeder. Wow, bijzonder, zelf heeft een van de twee een kindje, ze hebben het niet breed en zitten nog op school. Ze wilden hun moeder laten zien hoe belangrijk ze voor hen is, wetende dat ze dit ook voor kleding, telefoon, beltegoed, internet etc. hadden kunnen gebruiken, ze kozen ervoor het te gebruiken voor een cadeau voor een ander. Een voorbeeld voor ons allemaal.

Pallet actie Harmelen

Een aantal geweldig stoere jongeren in Harmelen hebben de nacht doorgebracht in het centrum van het dorp op een stapel pallets om zo geld op te halen voor het project Casa Adalia. Helaas konden we er niet zijn om hen te vergezellen of te zien hoe hun mooie bouwwerken eruit zagen. Maar op de foto's zag het er gezellig en uitdagend uit!

Zelfs zijn er een aantal kaal gegaan voor het goede doel! Bedankt jongens!

En ook Janoah moest eraan geloven, ze heeft ook een kaal kopje gekregen, helaas was dit omdat ze luizen had overgenomen van een aantal knappe langharige meiden. Maar zo heeft ze er toch een beetje aan meegedaan!

Goed nieuws!!

Groot nieuws; Casa Adalia 18+ gaat van start!!

Casa Adalia – ‘God is mijn schuilplaats/toevlucht’ Sinds we met de meiden in Ecuador werken hebben we samen met het team van 6 zendelingen, het verlangen om een huis te starten voor minderjarige meisjes die uit de seks handel komen en nergens heen kunnen. Dit zijn meisjes die al een paar maanden opgevangen zijn in een huis waar ze direct na de bordelen en de straten naartoe gebracht worden. Hier mogen ze maar een onbepaalde tijd verblijven. Velen hebben geen plek om naar terug te gaan, omdat ze verkocht zijn door ouders, seksueel misbruik ervaren in hun eigen huis, pooiers hun weten te vinden of omdat ze simpelweg niemand meer hebben. We geloven dat God het team heeft geroepen om te vechten tegen deze onrechtvaardigheid en te spreken voor deze meiden die geen stem lijken te hebben. Na veel regelen en afwachten is de situatie in de overheid er niet makkelijker op geworden. Vele huizen sluiten omdat de overheid de sociale projecten onder eigen controle wilt hebben. Dit betekend dat het process om de papieren voor het openen van een huis voor minderjarigen langer zal duren, maar ook weten we dat God het laatste woord heeft en we blijven bidden en afwachten. 

Ondanks dit alles, zijn er op bijzondere manieren toch deuren geopend. In een korte periode zijn er verschillende 18+ meiden die contact hebben gezocht met teamleden en hebben aangegeven dat ze terug zijn gegaan in hun oude situtaties, maar de nood zien om hier vrijwillig een einde aan te maken. Ze vragen ons hulp om ver bij hun pooiers vandaan een nieuwe start te kunnen maken. 

Zonder hier zelf naar te hebben gezocht, geloven we dat God deze deur heeft geopend om met het huis te starten. We mogen officieel starten met een 18+ huis terwijl we op de papieren wachten voor de minderjarige meisjes. Ook dit betekend dat we in de toekomst een Casa Adalia nr. 2 hebben, voordat de meiden helemaal weg hoeven, zodat ze een stap naar zelfstandigheid met een beetje hulp kunnen zetten.

Rommelmarkt Zegveld

27 april is er in Zegveld een onwijs gave rommelmarkt gehouden waar een hele gave opbrengst bij elkaar is opgehaald voor Casa Adalia en EsperanzArt. Met dank aan iedereen die heeft meegewerkt om dit mogelijk te maken, allen die de markt hebben bezocht en natuurlijk is het heel gaaf om te zien hoe God blijft voorzien!

Een terugblik op de afgelopen jaren

3,5 a 4 jaar geleden, tijdens een tijdelijk verblijf in Ecuador, legden we voor het eerst contact met minderjarige meisjes, voorheen betrokken in de prostitutie in Ecuador. Wow, tieners, dat was heftig. Een stel meiden in een opgesloten opvanghuis. Dat betekend veel gekibbel, lawaai, geroddel en noem maar op. Ze waren niet alleen op zoek naar hun identiteit (wat gebruikelijk is op die leeftijd), maar ook waren ze net sinds maanden, weken en zelfs sommige sinds dagen, weggehaald uit bordelen en van de straat geplukt. Naast hun normale tiener gedrag kwam daar dus nog een schepje onzekerheid, angst, boosheid, verdriet en jaloezie bovenop. Veel respect hadden ze niet voor me (ik leek tenslotte van dezelfde leeftijd als hen, met m'n jonge babyface ;-)). Maar toch was God iets nieuws in mijn hard aan het planten. Naast hun eigenwijze houding lied God me ook andere dingen zien. Meisjes die kind wilden zijn, meiden die lekker wilde dansen en dat ook aan mij wilde leren (nou dat is wat, want hun dansjes zijn iets was sexy getint, maar onder elkaar mocht ook ik eraan geloven). Langzaam maar zeker lied God zien hoe waardevol ook deze gebroken leven zijn en wat de volgende stappen waren.Heel vaak zag ik niet waarom ik daar eigenlijk moest zijn. Ik heb meisjes vrijwillig of gedwongen terug zien reizen naar 'hun' bordelen, wat voor hun 'veilig/thuis' leek. Vaak heb ik op bed gelegen en God gevraagd waarom dingen zo moeilijk van de grond komen, waarom de dromen die Hij ons gegeven had niet leken uit te komen. Waarom we uberhaupt bleven investeren in de levens van deze jonge meiden, heel vaak leek hun interesse er niet te zijn om hun leven een andere draai te geven. Maar ook hebben we Gods stem mogen verstaan en ervaarden we vaak dat Hij ons zei: 'geef niet op, we zijn er nog niet'. En ook de woorden: 'Het draait niet om jullie, jullie zullen nooit een leven veranderen, doe gewoon wat ik van jullie vraag, dan zal ik het doen, door jullie heen.' 

Soms waren deze woorden positief en hadden we er zin in en wisten we dat deze woorden waarheid waren. Andere keren dachten we dat we Gods stem blijkbaar niet konden verstaan en Hem vast verkeerd begrepen hadden. 

Nu 3,5 a 4 jaar later, kijken we terug op een periode waarin we onwijs veel geleerd hebben. En waarin we respect en vertrouwen van de meiden hebben mogen winnen, waarin we vrijheid hebben gekregen om over Jezus te delen (wat we voorheen niet hadden). En ja, er zijn meiden die helaas terug zijn gevallen in hun oude patroon, maar God is met hen op welke plek ze zich ook bevinden. Ook zijn er meiden die voor een echte verandering hebben gekozen en waar het goed mee gaat. 

Van de week kregen we bezoek van D., een van de meisjes die ik de eerste dag 3,5 jaar geleden heb mogen leren kennen. Een jonge meid, inmiddels moeder van een prachtig 9 maanden oude zoontje. Ze kwam vol trots haar zoon showen en natuurlijk was haar reden om ook die van ons even te bezoeken. 

Ze kwam aan met wat leggings voor Janoah en heel veel verhalen. Voor een tijdje leek het niet goed met haar te gaan, maar door de komst van haar kleine man is haar leven omgekeerd. Nu komt ze vanaf volgende week ook naar de workshop. Ze vertelde ons dat ze gesponserd werd door Compassion om haar middelbare school af te maken. Via compassion komt ze af en toe  in een kerk in onze wijk. Ze zegt er niet vaak te komen, maar ze vertelde dat het een positief contact voor haar is. 

We danken God, want wat we 3,5 jaar niet wisten is dat ze deze week bij ons op de stoep zou staan en ze deel zou zijn van het project. De tijd is niet verloren geweest, Nee, meisjes zoals zij willen een verandering en God gebruikt ons om een schakeltje van hoop te zijn in haar leven.

EsperanzArt

Ook gaat het heel goed met de sieraden, we hebben sinds een paar maanden vaste opdrachten voor bedrijfjes in de VS, tot nu toe zijn ze erg tevreden en gaan we nog even door... Naast dat de meiden hierdoor een baantje hebben, is het gaaf om te zien dat ze heel veel vragen hebben. Iedere woensdag hebben we een bijbelverhaal/discussie. Ze hebben veel vragen, we praten wat af en hebben veel plezier de zoektocht samen.

15 april was Desire jarig, bedankt voor alle kaartjes, berichtjes en andere felicitaties. Ook werd ik blij verrast toen ik thuis kwam met een verassingsfeestje georganiseerd door Miguel en mijn schoonzusjes!

Janoah heeft al 2 tantjes!!! Kijk maar: