Jezus vroeg: 'Geloof je omdat ik tegen je zei dat ik je onder de vijgenboom zag zitten? Je zult nog grotere dingen zien.' (Johannes 1:50)

Zo'n simpel vers uit de Bijbel, maar ik lees het nog eens over en besef me dat Jezus deze woorden ook tegen ons wilt zeggen op het moment dat we beslissen te geloven in dat wat Hij tegen ons zegt.

Soms weten we heel goed wat God tegen ons zegt, maar durven we het niet te geloven. Deze keer lezen jullie wat meer op de blog over dat wat God ons leert, laat zien en waar we na al die tijd mogen zien hoe God zijn werk aan het doen is. We mogen grote dingen zien, maar we moeten geloven dat God simpelweg weet onder welke 'boom' wij in ons leven zitten, zodat onze ogen geopend worden voor de dingen om ons heen.

Kamp

In een lange rij van 24 jongeren lopen we laat op de avond, in het donker (met alleen een beetje licht van de vele sterren boven ons) op een pad in de bergen. Opeens begint een van de enthousiaste jongeren het lied 'no, no never let go, in de calm and in the storm' (in het spaans) te zingen. Nog geen zin later galmt de hele vallei door met mooie harde stemmen van jonge, simpele maar ontzettend bijzondere mensen. Al zijn wij (miguel en ik) geen zang wonderen, toch verheffen ook wij onze stemmen en diep van binnen ervaar ik dat God een zijn beloftes aan het waarmaken is. 

Midden door de donkere bergen, midden in de donkere levens van sommige van deze jongeren, daar klinkt de belofte dat Hij nooit hun hand los wilt laten. Maar dat niet alleen, we zien iedere keer meer hoe ze niet alleen in die donkere omgeving zitten, maar hoe ze steeds meer licht beginnen te zijn in hun omgeving. Wow, we hebben er geen woorden voor, al ben ik niet snel van m'n emoties tonen, beiden hebben we de afgelopen tijd momenten gehad dat we erg onder de indruk zijn geweest over dat wat God zowel in onze eigen levens als in de levens van deze bijzondere mensen om ons heen aan het doen is. 

Eindelijk na een tijd dromen en wat plannen konden we dan de bus instappen en de jongeren (inclusief 2 Casa Adalia meisjes) meenemen op kamp. Op een terrein waar alles super goed georganiseerd was. Avontuurlijke activiteiten, spannende opdrachten en heel veel toewijding in hun relatie met God. Allemaal stonden we zo open om iets nieuws van God te horen en dat was te merken gedurende het hele weekend. Jongeren die soms met drugs te maken hebben of voor veel ingewikkelde keuzes komen te staan, stonden opeens open om aan hun leven en beslissingen te werken. God is zo onwijs goed.

Salto de Fe (Geloofs sprong)

Een van de activiteiten was dat ze een onwijs grote paal (boomstonk) op mochten klimmen om vervolgens daarop te gaan staan om een sprong naar een trapece te maken. Maar dit was geen activiteit voor simpelweg een adrinaline kick, dit was iets simbolisch. Als je op dat moment echt een sprong in geloof wilde maken en een diepere relatie met God wilde hebben kon je de sprong maken, simbolish door alles achter je te laten, en hoe eng je dat ook vindt, het in geloof toch te doen.

Wow bijzonder. De eerste die besloot omhoog te klimmen was een van de Casa Adalia meiden. Ze begon te klimmen, je ervaarde de angst, de spanning om ons heen. Iedereen was super lief en bleef aanmoedigen. Toen ze boven was aangekomen en bovenop de paal ging staan sprak ze opeens vanuit haar hard een gebed uit. Wow ze was zo puur, daar kunnen we heel wat van leren. Ze schreeuwe het uit: 'Heer, verander me, ik wil zo graag anders zijn!! Ik wil niet meer dezelfde zijn, ik wil op U vertrouwen.' De tranen kwamen bij mij bijna naar buiten... heel bijzonder hoe anderen volgden en allemaal vanuit hun hard, hun oude leven zo graag in Gods handen achter willen laten en met Hem verder wilden gaan.

Terwijl we ook over lange touwen boven een vallei moesten lopen in stellen van 2, mocht ik samen met een meisje van de groep. Terwijl we op wiebelende planken in de hoogte moesten oversteken van de ene berg naar de andere kant, stond ik zelfverzekerd, maar met trillende benen op een van de planken. Ik zei tegen de instructeur: 'Staat Camila al achter me?' (want ik mocht niet zonder haar verder gaan, maar ze was onwijs bang). Ik bleef maar wachten, tot mijn instructeur me zei: 'Waarom probeer je je niet om te draaien om haar de hand te geven?' Als ik eerlijk ben was dat alsof ik Gods stem tegen me hoorde praten. Ik stond daar prima, omdraaien leek mij niet zo'n goed idee, dan zou de brug nog harden gaan wiebelen en hoe kan ik haar helpen, dat vond ik stiekem een beetje eng. Maar hij had gelijk, dus draaide ik me om en op het moment dat ik haar hand vastpakte besefte ik me dat dit net het echte leven is. Zo vaak willen we vooral wachten tot de ander z'n stap zet (in geloof of andere dingen in het leven), maar in plaats daarvan zouden we ons om moeten draaien, misschien met angst om in haar situatie terecht te komen, maar dan kunnen we samen de brug zeker overwinnen. En ooit heb ik haar hand ook nodig. Ik probeer dit te gebruiken in m'n dagelijks leven, ik wil niet meer afwachten, ik wil de moed verzamelen om in Gods kracht om te draaien, soms als het nodig is een stapje terug te doen en de ander met me mee te nemen in onze relatie met God.

Voor de rest was het gewoon een super gaaf, gezellig en bijzonder kamp, we moeten toegeven dat we zoveel van deze jongeren houden, niet te geloven. :-) God leert ons om steeds een beetje meer naar de personen te kijken en niet naar de situatie waar ze in leven, dat is soms moeilijk, soms kunnen we oordelend zijn, maar ik weet zeker dat God in een proces in ons leven is om ons te leren door Zijn ogen te kijken, niet door de onze.

EsperanzArt (praatjes meiden)

Met de sieraden zijn er ook onwijs gave voorderingen. Sinds iets langer dan een maand zijn de meiden zelf betrokken in het geven van de praatjes. Ze bereiden dan zelf een praatje over een gelijkenis van Jezus voor en dat geven ze dan aan de rest op woensdag ochtend gedurende een tussendoortje. Wow het is zo tof om te zien hoe de meiden groeien en hoe ze meer van Jezus willen leren. Ze komen met eigen opvattingen, goed bestudeerde conclussies en uitdagingen. In de 1-op-1 gesprekken hebben een aantal van hen al gezegd dat ze God beter willen leren kennen en een persoonlijke relatie met hem willen. De meeste gaan nu zelfs op zondags naar de kerk (helemaal uit zichzelf). Dit alles is zeker een wonder want een jaar geleden hadden we dit misschien wel gebeden en gehoopt, maar nog niet altijd geloofd.

Huisbezoeken

We proberen de afgelopen maanden niet alleen mensen bij ons uit te nodigen om goede gesprekken met ze te hebben en ze de hand te kunnen geven, maar ook om een stapje naar hun situatie toe te doen en hun thuis op te zoeken. Al horen we moeilijke verhalen, jonge stellen met kindjes die niet op elkaar vertrouwen, die economische problemen hebben, kinderen van verschillende mannen hebben, onzekerheid, drugs of drank betrokken is in hun situatie, maar ook horen we hoop in deze huizen en kunnen we als we daar zijn bidden voor zegen, licht en vrede op deze plekken, zodat God hen helpt de juiste keuzes te maken.  We geloven dat God wonderen kan doen en doet in deze gezinnen, maar ook weten we dat deze individueen keuzes moeten maken in hun levens. En tergelijkertijd weten we dat deze gebroken gezinnen op welke manier dan ook het licht zullen zijn in hun straat en werkelijkheid.

Rap

Super vet, al sinds een half jaar zijn een aantal jongeren af en toe aan het rappen, hoe ze eerst meer raps voorbereiden met themas als vrouwen, drugs en nog veel meer... Maken ze nu complete raps met hoop, een totale getuigenis van wat God in hun levens aan het doen is. Afgelopen zondag hebben ze zelfs met een groep 'nieuwe' jongens een rap voorbereid voor in de kerkdienst. Opnieuw werd ik een beetje emotioneel. Misschien omdat ons geloof soms zo klein is en we dan iedere keer mogen beseffen dat God zijn beloftes nakomt en wonderen doet, de dag van vandaag!

Thirza

Super gezellig, voor twee maanden is Thirza bij ons in Ecuador. Gezelligheid kent geen tijd, een onwijs fijne meid! :-) 

 

Janoah bijna 2

Wow onze kleine Janoah is bijna 2, zaterdag alweer. Ze praat steeds iets meer en weet HEEEEELLL goed wat ze wil. We houden van haar en weten dat ze een heel belangrijk deel is en dat waar God ons voor geroepen heeft. Ze speelt met de kinderen, geeft knuffels, en soms wordt ze ook boos, maar ze is deel van wat God nu al in haar jonge leventje aan het doen is. 

Een spetterend, geweldig nieuwjaar toegewenst!!

Hebben we jullie eigenlijk al een gelukkig nieuwjaar gewenst? Op de blog in ieder geval niet, vandaar bij deze een nieuwjaars-groet! :-)

December en Januari zijn twee intense maanden geweest, met veel drukte en veel bijzondere momenten, vandaar hier weer eens een update op onze blog.

"Hoe ben je een goede christen?"

Een jonge dame uit de jongere groep stelt me deze vraag. Ze kwam laatst naar me toe om te vragen of ze eens in de week met mij samen mocht komen om samen God beter te leren kennen. Dat was onwijs bijzonder, want toen we voor het eerst de kerk in kwamen een tijd daarvoor zei ik tegen Miguel dat ik geloofde dat God me datzelfde meisje aanwees om simpelweg van te houden, en dat er iets bijzonders in haar is. Ik had haar daarna niet veel gesproken, maar blijkbaar had ook zei de gedachten om zich in contact met mij te brengen. Soms kan je niet overal ja op zeggen, maar ik wist dat dit van God was. 

Na elkaar een paar keer gezien te hebben kwam ze met de vraag "Hoe ben je een goede christen?". Interessant dacht ik. Waar komt die vraag vandaan? (Dit is trouwens maar 1 simpele vraag van haar, ze zit vol vragen.) Ik moet zeggen dat het mij liet nadenken. Waarom willen we altijd de beste christen zijn? Onze conclusie in dit alles was. Een goede christen is, degene die durft toe te geven dat we niet alles weten, niet alles kennen en niet alles zijn, maar simpelweg Jezus nodig hebben en het om Hem gaat. Daarnaast kwamen we tot de conclusie dat we natuurlijk allemaal zondaars zijn, maar een mens dat met God leeft probeert om toe te geven wanneer we fout zitten. Dat betekend niet dat we het allemaal doen zoals we zeggen, maar dat is ons doel.

Ze is een bijzonder mens, middenin een zoektocht, maar ik weet: God heeft een plan met haar leven!

Leuke kerstmaanden

Ook de maand december was een bijzondere maand, vol activiteiten. Het meisje dat in Casa Adalia woont begint zich stukje bij beetje aan te passen, we leren onwijs veel, hebben onze aanvaringen gehad, maar daardoor is de band gegroeid. Ze is sterk, bijzonder en ontzettend inteligent. Ze is deel van de jognerengroep in de kerk waar we verantwoordelijk voor zijn. Mooi om te zien hoe ze zich mixt en simpelweg een normale tiener is.

Gedurende de kerst hebben we met de jongeren dans en drama stukjes gedaan in de kerk, eten uitgedeeld aan mannen op straat en de groep is dicht naar elkaar toegegroeid. Een jongen op straat begon met een aantal van de jongeren te praten. Hij vroeg waarom we eten aan het uitdelen waren. De jongeren vertelde hem over God, zijn liefde en dat alles op hun manier. We hebben een paar jongens in de groep die zelf op de een of andere manier connectie hebben met straatbendes en daardoor zich goed konden indetificeren met de jongens waarmee ze in gesprek waren gegaan. De jongen op straat zei tegen de jongeren van de kerk, dat hij ook met God wilt leven, dat hij steeds van alles aan God vraagt, maar het lastig vindt, hij denkt dat God hem niet wilt met z'n drank en geweld problemen. Het was bijzonder om te zien hoe de jongeren een getuigen waren van wat God in hun levens aan het doen is en de jongen hebben we niet meer gezien, maar weten dat God ook hem een knipoogje heeft gegeven.

'Ik voel me vies'

Even was ik in gesprek met een jonge meid in een opvanghuis. Ze zat daar op een poef met tranen in haar ogen. Ik vroeg haar wat er was. 'Ik moet gewoon even denken aan alles voordat ik hier terecht kwam' was haar antwoord. 'Ik ben blij en dankbaar dat ik weg ben uit de situatie. voor maanden zat ik opgesloten in een bordeel, ik kon m'n ouders niet bellen, m'n 2 pooiers mishandelden me en ik wist niet wat ik moest doen. Tot op een dag, ik besloot de kans te nemen om te ontsnappen, en toen ik  buiten stond, stonden precies m'n ouders met de politie op me te wachten. Zo bizar en toevallig!' 

Wow, toen ze dit vertelde wist ik; God was met haar, dat was niet toevallig dat precies toen haar ouders en politie de reddings actie zouden gaan starten.

Maar opnieuw kreeg ze tranen in haar ogen toen ze zei: 'Ik kan dit nooit meer terug draaien, ik voel me vies van al die mannen en alles wat ik gedaan heb.' 

Ik realiseerde me dat de pijn en schaamte diep van binnen zit. Maar ook weet ik dat God zelfs puurheid terug kan geven aan een mens dat zich terug keert naar God toe. Dat is mijn gebed voor deze mooie jonge meid. Ik besef me dat ze door een lang proces van genezing zal moeten gaan, maar dat niets onmogelijk is voor God!

Bezoek van onze leiders

Ook Barth en Mathilde waren hier in Januari op werkbezoek. We hebben trainingen gevolgd, tijd samen doorgebracht en laten zien hoe alle projecten gaan. Het was gezellig en goed om ze hier te hebben.

Ook willen we onze lieve Silvana en Dennys (een stel van de jongerengroep) feliciteren met de geboorte van hun mooie dochtertje

Als een hert!

Mij gaat door merg en been de hoon van m'n belagers,

want ze zeggen heel de dag: 'Waar is dan je God?'

Wat ben je bedroefd, mijn ziel, en onrustig in mij.

Vestig je hoop op God, eens zal ik hem weer loven, mijn God die mij ziet en redt!

psalm 42:11-12

Als de duivel je aan je verleden herinnert, herinner hem dan aan de toekomst!

Jaren lang vroeg ik Hem om te laten zien of Hij bestond of niet en om me uit deze 'hel' te halen waar ik leefde. Ik zag zijn hand niet, ook niet na mijn gebed. Jaren van mishandel, misbruik, verkrachtingen en vernederingen. Als er een God bestond, was dit dan wie het was? 

Een vraag die ons vaak gesteld is. Wie is die God? Deze vraag horen we niet alleen terug in de levens van de meiden, maar ook vrienden, kennissen, onbekenden, simpelweg mensen die God niet hebben gezien in hun leven. Helemaal geen gekke vraag. En vaak hebben we als christenen hier maar half antwoord op. Maar mijn gedachte dwaalt vaak af naar de versen in psalm 42. Een psalm die ik niet snel vergeet. Maar simpelweg zo reëel. Niet altijd voelen we ons vrolijk, dichtbij God of snappen we wat er in onze harten gebeurd. En toch moedigd de psalmist ten middel van zijn 'donkere tijden' zijn eigen ziel aan om hoop te houden, om niet op te geven en vooral om God te loven de God die hem ziet en redt. Dat is dan ook ons gebed voor de meiden. Ze mogen best verdrietig zijn, ze mogen best balen en even in de knoop zitten. Maar we staan niet toe dat ze hoop verliezen, want ze zijn gered en God heeft hen gezien!

En momenten dat ze terug denken aan de 'hel' waar zij doorheen moesten gaan, dat ze zich vooral mogen herinneren dat er iets moois voor hen ligt!

(dit zijn niet de meiden waar wij mee werken)

'Ooit hoop ik mijn verhaal te vertellen'

De woorden van een jonge moeder, ontsnapt uit het leven in bordelen. Er was een team die een korte zendingsreis heeft gedaan in Ecuador, met hen zijn we een paar dagen weggeweest, ook was een van de meiden en haar dochtertje erbij. Gedurende deze dagen had ze veel levensverhalen van anderen gehoord. Van een aantal jongens uit Casa Gabriel, een meid uit het amerikaanse team die zelf misbruikt was en nog wat anderen. Allemaal vertelde ze ook over hoe God hun negatieve leven tot iets positiefs had gemaakt, hoe ze nu hoop hadden voor een toekomst en dat het niet makkelijk was, maar ze uiteindelijk 'gered' zijn uit hun opgesloten leventjes. 

S'avonds lag ik samen met Janoah in bed terwijl zei wat zat te spelen met haar telefoon op een ander bed. Haar dochtertje liep ergens buiten met de jongens te spelen die ondertussen gezellig met de gitaar wat muziek zaten te maken.

Opeens zei ze me: 'Desi, ik hoop dat ik ook ooit mijn verhaal zal kunnen vertellen, dat er een dag is waarop ik me niet schaam en waarop mijn verhaal een verschil kan maken en hoop kan geven aan anderen. Ik hoop dat God ook mijn leven echt zal veranderen.'

Ik was stil van deze woorden. Het leek alsof het haar niks kon schelen wat sommigen vertelden over hun levens, maar van binnen had het toch echt iets met haar gedaan.

Dat moment was een van mijn hoogtepunten van de laatste periode. Helaas is ze terug gegaan naar haar stad om daar 'te gaan trouwen' met een 'vriendje'. Dat was lastig voor ons om te zien dat het goed ging en ze toch weer een minder positieve weg kiest. Maar het is alsof ik in mijn hard weet dat het er niet om gaat of ze bij ons is of niet, want God is bij haar, en ik geloof oprecht dat God haar verhaal ooit ten goede gaat gebruiken en dat Hij bij haar is waar ze nu is.

Veranderingen

Er zijn veranderingen in het eerste opvanghuis waar meiden naartoe gebracht worden gelijk nadat ze uit bordelen en van de straat gehaald worden. Helaas door veranderingen in de overheid is dat huis gesloten. Dit betekend dat er op het moment niet een heel professioneel programma is voor de meiden waar ze direct nadat ze gered zijn naartoe kunnen gaan.

We hebben afgelopen week voor het laatst een programma met de meiden daar gedraaid. Het was gezellig, we hebben veel glimlachen mee in ons hart nemen. Aan het einde van het programma waren er een aantal die ons iets meegaven. 

Zo was een van de meiden (13 jaar oud), toen ze daar binnenkwam heel schuw en verlegen (je kon aan het begin niet veel goed doen bij haar). Nu sprak ze vol liefde en zelfvertrouwen uit dat ze dankbaar was voor haar periode daar.

Een andere jonge meid zei dat ze had geleerd om van haarzelf te houden, dat ze haar moeder meer wilde respecteren en dat ze ontdekt had dat er een God is die van haar houdt en waar ze mee mag en kan praten.

Weer een ander die zwanger is, is al sinds haar zwangerschap erg depressief en verdrietig. Ze wilde nooit dat we dichtbij kwamen of vroegen hoe het met haar ging. Ik vroeg bij vertrek of ik haar toch een knuffel mocht geven. Ze lachte en gaf me een knuffel, ze zei dat ze het stiekem best gezellig vond met ons en dat ze hoopt dat ze ons kan laten weten als haar baby'tje geboren is.

Dit zijn maar een paar positieve verhalen, maar iets dat ons bevestigd dat ookal zien we niet altijd gelijk resultaat van al het werk, diep van binnen is er zeker een verandering te ontdekken in de harten van deze mooi diamantjes :-).

De laatste dag in dit huis werd een van de teamleden van ons team gebeld. Wat verassend, het was een van de meiden die spoorloos was. Ze zit nu in een ander opvanghuis en had ons aangeraden bij het personeel. We werden dus wonderbaarlijk uitgenodigd om daar programma's te starten, precies de laatste dag van onze programma's in het andere huis. Dit zien we echt als een oplossing van God. Toen we het huis gingen bezoeken om te kijken wat we er kunnen doen, stond opeens een van de meiden die we ook al eerder kenden daar ook haar sokken buiten te wassen. Ze zit daar ook totdat er een andere mogelijkheid voor haar is gevonden.

(een kunstwerk door de meiden gemaakt)

EsperanzArt

Moederdag, ik geloof dat het enigste om dank te bewijzen aan mijn moeder was dat ik een kort telefoontje heb gepleegd. Ik hou van haar en dat wilde ik door mijn telefoontje even laten weten. Maar twee van de meiden (een tweeling) die sieraden maakt gingen een stapje verder. Ze zaten met ons aan tafel aan de sieraden te werken, terwijl we zoals gewoonlijk gezellig kletsen. Opeens vertelden ze ons dat ze voor moederdag een wasmachine hadden gekocht van het geld dat ze met de sieraden verdienen. Dit betekend dat ze ongeveer 6 maanden de tijd hebben om de wasmachine af te betalen. Alles wat ze verdienen gaat naar dit mega cadeau voor hun lieve, grappige moeder. Wow, bijzonder, zelf heeft een van de twee een kindje, ze hebben het niet breed en zitten nog op school. Ze wilden hun moeder laten zien hoe belangrijk ze voor hen is, wetende dat ze dit ook voor kleding, telefoon, beltegoed, internet etc. hadden kunnen gebruiken, ze kozen ervoor het te gebruiken voor een cadeau voor een ander. Een voorbeeld voor ons allemaal.

Pallet actie Harmelen

Een aantal geweldig stoere jongeren in Harmelen hebben de nacht doorgebracht in het centrum van het dorp op een stapel pallets om zo geld op te halen voor het project Casa Adalia. Helaas konden we er niet zijn om hen te vergezellen of te zien hoe hun mooie bouwwerken eruit zagen. Maar op de foto's zag het er gezellig en uitdagend uit!

Zelfs zijn er een aantal kaal gegaan voor het goede doel! Bedankt jongens!

En ook Janoah moest eraan geloven, ze heeft ook een kaal kopje gekregen, helaas was dit omdat ze luizen had overgenomen van een aantal knappe langharige meiden. Maar zo heeft ze er toch een beetje aan meegedaan!